به مناسبت فرارسيدن عيد سعيد فطر

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

                                                  سلطــــان جهـــانم به چنیــــن روز غــــلام است

گو شمـــــع میــارید در این جمـــع کــه امــشب

                                                  در مجلــــس ما مــــــاه رخ دوسـت تمــــام است

در مـــذهب مـا بـــــاده حــــلال اسـت ولیــــکن

                                                  بی روی تو ای ســــرو گـل انــدام حــــرام است

گوشـــــم همــه بر قول نی و نغمــه چنگ است

                                                  چشمم همــــه بر لعل لب و گـــردش جـــام است

در مجلــس مــا عطـــــر میامیـــــز که مــــا را

                                                  هر لحظه ز گیســـوی تو خوش بوی مشـام است

از چــــاشنی قنـــــد مگــــو هیــچ و ز شـــــکـر

                                                  زان رو که مـــــرا از لب شیرین تــــو کام است

تــا گنـــج غمــت در دل ویرانـــــه مقیــــم است

                                                  همــــواره مـــرا کـــوی  خــــرابات مقــــام است

از ننــگ چه گویی که مــــرا نام ز ننــگ است

                                                  وز نـــــام چـــه پرسی که مرا ننگ ز نــام است

میخـــواره و ســــرگشتــه و رنـــدیم و نظــرباز

                                                  وان کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

بــا محتسبــــم عیــب مگوییـــــد کـــــه او نیــــز

                                                  پیوستـــــه چـــو ما در طلب عیــش مــــدام است

حافـــظ منشیـــن بی مــــی و معشـــوق زمـانـی

                                                  کایـــام گـــل و یاسمـــــن و عیـــــد  صیــام است

(حافظ)

   آب   بقا   کجا   و   لب    نوش   او   کجـا؟

                                                       آتش   کجا   و   گرمی   آغــوش   او   کجا ؟

   سیمین   و  تابناک   بُـوَد  روی   مه ،  ولی

                                                       سیمینـه  مَـــه  کجا   و   بنا  گوش  او  کجا ؟

   دارد   لبی   که    مستی   جاوید   می  دهـد

                                                       مینـــای  می  کجا   و    لب   نوش  او  کجا ؟

   خفتم  به  یاد   یار   در  آغوش  گل  ،  ولی

                                                       آغوش  گل  کجا  و   بر  و  دوش  او  کجا ؟

   بی سوز عشق ، ساز سخن  چون کند رهـی؟

                                                      بانگ  طرب  کجا  ،  لب  خاموش  او  کجا ؟

   (رهي معيري)

  شب چـــو در بستم و مست از می نابش کردم

                                                       مــاه اگر حلقــــه به در کوفت جوابــش کردم

  دیدی آن تـُــرک خـُــتا دشمـن جان بود مــرا ؟

                                                       گر چه عمری به خطا دوست خطابش کردم !

  منزل مـــردم بیگانه چو شــد خانه ی چشـــــم

                                                       آنقــــدر گریــــــه نمـودم که خرابـــش کـردم

  شــرح داغ دل پروانــــــه چو گفتم با شمــــــع

                                                       آتشـــی در دلــــــش افکنــــدم و آبـــش کردم

  غرق خون بود و نمی مرد ز حسرت فرهــاد !

                                                       خواندم افسانه ی شیــرین و به خوابش کردم !

  دل که خونابه ی غم بود و جگر گوشه ی دهر

                                                       بر ســــــر آتش جــــور تو کبابــــش کـــردم !

  زنــــدگی کردن من مـــــردن تدریجـــــی بود !

                                                       آنچــه جان کــَــند تنم عمــــر حسابش کــردم

  (فرخی یزدی)

  باغ من

  آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

  ابر با آن پوستين سرد نمناكش

  باغ بي برگي، روز و شب تنهاست،

  با سكوت پاك غمناكش.

  ساز او باران، سرودش باد

  جامهاش شولاي عريانيست

  ور جز اينش جامهاي بايد،

  بافته بس شعلة زر تار پودش باد.

  گو برويد يا نرويد هر چه در هر جا كه خواهد يا نمي خواهد،

  باغبان و رهگذاري نيست

  باغ نوميدان،

  چشم در راه بهاري نيست.

  گر ز چشمش پرتوِ گرمي نميتابد،

  ور به رويش برگِ لبخندي نميرويد؛

  باغ بي برگي كه ميگويد كه زيبا نيست؟

  داستان از ميوه هاي سر به گردونسايِ اينك خفته در تابوت پست خاك ميگويد.

  باغ بي برگي

  خندهاش خوني است اشك آميز

  جاودان بر اسبِ يالافشانِ زردش ميچمد در آن

  پادشاه  فصلها ، پاييــــــز.

  (اخوان ثالث)

     دارم سخنــی با تـــو و گفتن نتوانــــــــم
                                                             ویــن درد نهان ســـــوز نهفتن نتوانم

     تو گرم سخــــــن گفتن و از جام نگاهت
                                                             من مست چنــــانم که شنفتن نتوانــــم

     شادم به خیـــــال تو چو مهتــاب شبانگاه
                                                             گـر دامن وصـل تو گـرفـتـن نـتـوانـم

     با پرتو ماه آیم و چون سایــــــــــه دیوار
                                                             گامی ز سر کــــوی تو رفتـــن نتوانم

     دور از تو من سوختـه در دامن شب ها
                                                             چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم

     فریاد ز بی مهریت ای گل که درین باغ
                                                             چـون غـنـچه پاییــز شکـفـتـن نتـوانم

     ای چشم  ِ سخن گوی، تو بشنو ز نگاهم
                                                             دارم سـخنـی با تـو و گـفـتـن نــتـوانـم

     (شفيعي كدكني)

   چه دانستم که این سودا مرا زين سان کند مجنون

                                          دلم را دوزخي ســــازد  دو چشـــــمم را کنــــد جيحــــون

   چــــــه دانستم که سيلابي مــــــرا ناگـاه بربايــــد

                                          چـــو کشتــــــي ام  در انـدازد ميـــان قلــــــزم  پر خــون

   زند موجـي بر آن کشتي که تختــه تختــه بشکافد

                                          که هــر تختــــــه  فرو ريزد ز گــــردش هاي گوناگـــون

   نهنگي هم برآرد ســـر خورَد آن آب دريــــــا را

                                          چنـــــان درياي بي پايان شود بي آب چـــون هامـــــــــون

   چون اين تبديل ها آمد نه هامون مانـــد و نه دريا

                                          چه دانم من دگرچون شد که چون غـرق است دربي چون

   (حضرت مولانا)

   ندانم كان مَـــه نامهربان ، يادم كنــــد يا نــه؟

                                                        فريب انگيـز من، با وعده اي شادم كند يا نه ؟

   خرابــم آنچنان ، كز باده هم تسـكين نمي يابم

                                                        لب گرمي شـــود پيـــــدا كه آبادم كنـــد يا نه ؟

   صبا ا زمن پيامي ده ، با آن صياد سنگين دل

                                                        كه تا گل درچمـن باقي است، آزادم كند يا نه ؟

   من از ياد عزيزان ، يك نفس غافل نيــَــم اما

                                                        نمي دانم كه بعد از من، كسي يادم كنـد يا نه ؟

   رهي ، از نالم خون مي چكــد ، اما نمي دانم

                                                        كه آن بيــــداگر، گوشي بفـــريادم كنــد يا نه ؟

   (رهی معیری)

عجب صبري خدا دارد !

     از بــاغ مي ‌برنــــد چـراغاني ‌ات كننــــد

                                                            تا كـاج جشــن هاي زمستاني ‌ات كننــد

     پوشانده‌اند «صبح» تو را «ابرهاي تار»

                                                            تنهــا به اين بهانـــه كه باراني ‌ات كنند

     يوسف! به اين رهـا شدن از چاه دل مبند

                                                            اين بار مي ‌برند كه زنــــداني‌ ات كنند

     اي گل گمان مكن به شب جشن مي ‌روي

                                                            شايد به خاك مـرده‌اي ارزاني ‌ات كنند

     يك نقطـه بيش فرق رحـيم و رجـيم نيست

                                                            از نقطه‌ اي بترس كه شيطاني ات كنند

     آب طلب نكــــرده هميشــه مـــــراد نيست

                                                            گاهي بهانه‌اي است كه قرباني ‌ات كنند

     (فاضل نظری)

مناجات خواجه عبدالله انصاری (4)

       الهي! گر پرسي، حجّت نداريم، و اگر بسنجي، بضاعت نداريم، و اگر بسوزي طاقت نداريم.
      الهي! اگر تو مرا به جرم من بگيري، من تو را به كرم تو بگيرم، و كرم تو از جرم من بيش است.
      الهي! اگر دوستي نكردم، دشمني هم نكردم، اگر بر گناه مصرّم، اما بر يگانگي تو مُقرّم.
      الهي! اگر توبه، بي‌گناهي است، پس تائب كيست؟ و اگر پشيماني است، پس عاصي كيست؟
      الهي! از پيش خطر و از پس راهم نيست؛ دستم گير كه جز تو پناهم نيست.
      الهي! گهي به خود نگرم، گويم از من زارتر كيست؟ گهي به تو نگرم، گويم از من بزرگوارتر كيست.
      الهي! تو ما را جاهل خواندي، از جاهل جز خطا چه آيد؟ تو ما را ضعيف خواندي، از ضعيف جز خبط چه آيد؟
      الهي! اگر چه بسي طاعت ندارم، اما جز تو كسي را ندارم، اي دير خشم و زود آشتي.
      الهي! همچنان بيد، به خود مي‌لرزم، كه مباد آخر به جويي نيَرزَم.
      الهي! مگو چه آورده‌اي، كه رسوا شوم، و مپرس چه كرده‌اي كه روسياه شوم.
      الهي! چون در تو نگرم، از جملة تاجدارانم و تاج بر سر، و چون بر خود نگرم، از جملة خاكسارانم و خاك بر سر.
      الهي! چون يتيم بي‌پدر گريانم، درمانده در دست خصمانم، خستة گناهم و از خويش برتاوانم، خراب عمر و مفلس روزگار، من آنم.
      الهي! از دو دعوي به زينهارم، و از هر دو، به فضل تو فرياد خواهم: از آن كه پندارم به خود چيزي دارم، يا پندارم كه بر تو حقّي دارم.
      الهي! اگر تو فضل كني، ديگران چه داد و چه بيداد، و اگر عدل كني، فضل ديگران چون باد.
      الهي! ما در دنيا معصيت مي‌كرديم، دوست تو محمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ غمگين مي‌شد، و دشمن تو ابليس شاد.
      الهي! اگر فرداي قيامت عقوبت كني، باز دوست تو محمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ غمگين شود، و دشمن تو ابليس شاد، دو شادي به دشمن مده، و دو اندوه بهر دل دوست مَنِه.

دل ز دستم رفت و جان هم، بی دل و جان چون کنـم

                                                  ســـِــر عشقــم آشکـارا گشت ، پنهـــان چون کنـم

هـرکـَـسم گویـــد که درمـــــــانی کن آخــــــر درد را

                                                  چون به دردم دایما مشغــــول ، درمـان چون کنم

چون خروشـــــم بشنود هـر بی خبــر گوید خمـــوش

                                                 می‌ طپـــــد دل در برم مـی‌ سوزدم جان چون کنـم

عالمی در دست من ، من همچــــــو مـویی در بـرش

                                                 قطره‌ای خون است دل ، در زیر طوفان چون کنم

دیدی ای دل که غـــم عشق دگربار چه کرد ؟

                                                        چون بشـــــد دلبر و با یار وفادار چه کرد ؟  

آه از آن نرگس جــــادو که چه بازی انگیخت

                                                        آه از آن مست که با مردم هشیار چــه کرد ؟

اشک من رنگ شفــــق یافت ز بی ‌مهری یار

                                                       طالع بی‌ شفقت بین که در این کار چه کرد ؟

برقی از منــــــزل لیلی بدرخشیــــد سحـــــــر

                                                       وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کــرد ؟ 

ســـــــــاقیا جام می‌ام ده که نگارنــــــده غیب

                                                       نیست معلوم که در پرده اســــرار چه کرد ؟ 

آن کــــه پرنقــــش زد این دایـــــره مینـــــایی

                                                       کس ندانست که در گردش پرگـار چه کرد ؟ 

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

                                                        یار دیرینـــــه ببینید که با یــــــار چه کرد ؟

(حافظ)

      امروز 29 خرداد 86 سالروز تولد من هست . گفتند : اون روزی که به دنیا اومدم مصادف بوده با ۱۳ رجب (روز ولادت امیرالمومنین) و به همین دلیل اسمم رو علیرضا گذاشتند . حالا که 29 بهار برای من از سال 1357 میگذره ، نمی دونم چقدر به آرزوهام رسیدم و خواهم رسید ؟ و آیا آنچه که الان هستم ، نهایت آن چیزی هست که برام مقـــّدر شده بود ؟ نمی دونم باید خوشحال باشم که امروز روز تولدم هست یا ناراحت که یک سال دیگه از فرصتی که خدا در اختیارم قرار داده بود رو از دست دادم ؟ بقول بزرگی " فردا اولین روز از بقیه عمرم هست " کاش بتونم از بقیه عمرم به نحو شایسته ای استفاده کنم .

     امروز یه مناسبت دیگه هم داره . دقیقـاً 30 سال پیش در 29 خرداد 1356  معلم بزرگی بدست جلاد زمان به دیار حق شتافت . امروز سالروز شهادت دکتر علی شریعتی هست . شاید خدا خواسته که من هر سال روز 29 خرداد وقتی خاطرات یک ساله عمرم رو ورق میزنم یادی هم از معلم شهید دکتر شریعتی بکنم .

روحش شاد

خالی از لطف نیست که نمونه ای از نیایش های استاد رو اینجا بنویسم .

ای خداوند !

به علمای ما مسئوليت

به عوام ما علم

به مومنان ما روشنايی

به روشنفکران ما ايمان

به متعصبين ما فهم

به فهميدگان ما تعصب

به زنان ما شعور

به مردان ما شرف

به پيران ما آگاهی

به جوانان ما اصالت

به اساتيد ما عقيده

به دانشجويان ما ...نيز عقيده

به خفتگان ما بيداری

به بيداران ما اراده

به مبلغان ما حقيقت

به دينداران ما دين

به نويسنگان ما تعهد

به هنرمندان ما درد

به شاعران ما شعور

به محققان ما هدف

به نوميدان ما اميد

به ضعيفان ما نيرو

به محافظه کاران ما گستاخی

به نشستگان ما قيام

به راکدان ما تکان

به مردگان ما حيات

به کوران ما نگاه

به خاموشان ما فرياد

به مسلمانان ما قرآن

به شيعيان ما علی

به فرقه های ما وحدت

به حسودان ما شفا

به خود بينان ما انصاف

به فحاشان ما ادب

به مجاهدان ما صبر

به مردم ما خودآگاهی

و به همه ی ملت ما همت تصميم و استعداد فداکاری و شايستگی نجات و عزت ببخش!

و شما  :

ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید ! پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

و شما  :

ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید ! پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

و شما  :

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم ... پس از این مرا کمتر خواهید دید !!

خدایا :

عقیده مرا از دست عقده ام مصون بدار.

خدایا :

به من قدرت تحمل عقیدهء مخالف ارزانی کن.

خدایا :

رشد عقلی و علمی ، مرا از فضیلت تعصب ، احساس ، و اشراق محروم نسازد.

خدایا :

مرا همواره ، آگاه و هوشیار دار، تا پیش از شناختن درست و کامل کسی یا فکری ، مثبت یا منفی ، قضاوت نکنم.

خدایا :

شهرت، منی را که: می خواهم باشم ، قربانی منی که: می خواهند باشم ، نکند.

خدایا :

مرا به خاطر حسد، کینه و غرض، عملهء آماتور ظلمه مگردان.

خدایا :

خودخواهی را چندان در من بکش ، یا چندان برکش، تا خودخواهی دیگران را احساس نکنم ، و از آن در رنج نباشم.

خدایا:

آتش مقدس شک را آنچنان درمن بیفروزتا همۀ یقین هایی را که درمن نقش کرده اند ، بسوزد و آنگاه ازپس تودۀ این خاکستر، لبخندمهراوه برلب های صبح یقینی ، شسته ازهر غبار، طلوع کند.

خدایا:

مرایاری ده تاجامعه ام را برسه پایۀ کتاب ، ترازو و آهن استوارکنم و دلم را ازسه سرچشمۀ حقیقت ، زیبایی و خیر سیراب سازم.

خدایا:

به من زیستنی عطاکن که در لحظۀمرگ ، بربی ثمری لحظه ای که برای

زیستن گذشته است ، حسرت نخورم ومردنی عطا کن که ، بربیهودگیش ، سوگوار نباشم.

بگذارتا آن را من ، خود،انتخاب کنم ، اما آنچنان که تو دوست داری.

خدایا:

مگذار،

که : ایمانم به اسلام و عشقم به خاندان پیامبر، مرابا کسبۀ دین ، با حَمَلۀ تعصب و عَمَلۀ ارتجاع ، هم آواز کند.

که : آزادی ام اسیرپسند عوام گردد.

که : دینم ، درپس وجهۀ دینی ام ، دفن شود،

که : عوام زدگی ، مرامقلد تقلیدکنندگانم سازد،

که : آنچه راحق می دانم ، به خاطرآنکه بدمی دانند ، کتمان کنم !

خدایا:

می دانم که اسلام پیامبر تو، با نَه آغازشد و تشیع دوست تو، با نَه آغاز شد.

مرا ای فرستندۀ محمد ،و ای دوست دار علی! به اسلام آری و به تشیع آری کافر گردان!

خدایا :

مسئولیت های شیعه بودن را ـ که علی وار بودن وعلی وارزیستن و علی وار مردن است وعلی وارپرستیدن وعلی واراندیشید ن وعلی وار جهادکردن و علی وار کار کردن و علی وارسخن گفتن و علی وار سکوت کردن است- تا آنجاکه درتوان این بندۀ ناتوان علی است  ،همواره فریادم آر.

خدایا:

رحمتی کن تا ایمان ، نام ونان برایم نیاورد ؛ قوتم بخش تا نانم را ، و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم ، تا از آنها باشم که پول دنیا را می گیرند و برای دین کار می کنند ، نه آنها که پول دین می گیرند و برای دنیا کار می کنند.

ای خداوند !

تو که به بنی آدم کرامت بخشیده ای ، توکه اما نت خاص خویش را بردوش بنی آدم نهاده ای ، توکه همۀ پیامبرانت را برای تعلیم کتاب و تحقق عدالت مبعوث کرده ای ، توکه عزت را ازآن خود می دانی و ازآن پیامبران خود واز آن انسانهایی که ایمان دارند... ما انسانیم ، به تو و پیام  پیامبران تو ایمان داریم . آزادی و آگاهی و عدالت وعزت را ازتو می خواهیم . ببخش ، که سخت محتاجیم ، و دردناکانه ترازهمه وقت ، قربانی اسارت وجهل و ذلتیم .

ای خداوند !

تو که ((همۀ فرشتگانت را درپای آدم به سجده افکندی)) ، اینک نمی بینی که بنی آدم را درپای دیوان به خاک سجودافکنده اند ؟ آنان را ازبند عبودیت بت های این قرن - که خود تراشیده ایم ـ  به بندگی آزادی بخش عبادت خویش ، آزادی ببخش !

و این هم شعری از معلم شهید :

   از دیـــــده به جای اشک خــــون می آیـــــد

                                                              دل خون شده ، از دیـده برون می آید

   دل خون شد از این غصّه که از قصّه عشق

                                                              می دیـــد که آهنگ جنـــــون مـی آید

   می رفت و دو چشـــــــم انتظارم بــــــر راه

                                                              کان عمر که رفته ، باز چون می آید؟

   با لالــــه که گفت حـــــال ما را کــــه چنین

                                                              دل سوختــــه و غرقه به خون می آید

   کوتاه کن این قصه ی جان سوز ای شمــــع

                                                              کز صحبت تو ، بوی جنون می آیـــد

   ( دکتر علی شریعتی )

مناجات خواجه عبدالله انصاری (۳)

      الهي! اگر خامم، پخته‌ام كن، و اگر پخته‌ام، سوخته‌ام كن.
      الهي! مكش اين چراغ افروخته را، و مسوزان اين دل سوخته را، و مَدَر اين پردة دوخته را، و مران اين بندة آموخته را.
      الهي! از آن خوان كه از بهر خاصان نهادي، نصيب من بينوا كو . اگر مي‌فروشي، بهايش كه داده و گر بي‌بها مي‌دهي بخش ما كو؟
تو لالة سرخ و لؤلؤ مكنوني من مجنونم، تو ليليّ مجنوني
تو مشتريان بابضاعت داري با مشتريان بي‌بضاعت چوني؟
اي كريمي كه بخشندة عطايي، و اي حكيمي كه پوشندة خطايي، و اي صمدي كه از ادراك ما جدايي، و اي احدي كه در ذات و صفات بي‌همتايي، و اي قادري كه خدايي را سزايي، و اي خالقي كه گمراهان را، راهنمايي. جان ما را، صفاي خود ده، و دل ما را، هواي خود ده، و چشم ما را، ضياي خود ده، و ما را از فضل و كرم خود آن ده، كه آن به.
اين بنده چه داند كه چه مي‌بايد جُست داننده تويي هر آنچه داني آن ده
      الهي! فرمودي كه در دنيا ـ بدان چشم كه در توانگران مي‌نگرند ـ به درويشان و مسكينان نگرند.
      الهي! تو كرمي و واوليتري، كه در آخرت بدان چشم كه در مطيعان نگري، در عاصيان نگري.
      الهي! آفريدي رايگان، و روزي دادي رايگان؛ بيامرز رايگان، كه تو خدايي نه بازرگان.
من بندة عاصيم رضاي تو كجاست تاريك دلم نور و ضياي تو كجاست
ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشي آن بيع بود، لطف و عطاي تو كجاست
      الهي! آنچه تو كِشتي، آب ده، و آنچه عبدالله كشت، بر آب ده.
      الهي! مگوي كه چه آورده‌ايد كه درويشانيم، و مپرس كه چه كرده‌ايد كه رسوايانيم.
      الهي! ترسانم از بدي خود؛ بيامرز مرا به خوبي خود.
      الهي! اگر عبدالله را نمي‌نگري، خود را نگر، و آبروي من پيش دشمن مبر.

      الهي! عَلَمي كه افراشتي، نگونسار مكن، و چون در اخر عفو خواهي كرد، در اول شرمسار مكن.
      الهي! همه از تو ترسند، و عبدالله از خود، زيرا كه از تو همه نيكي آيد و از عبدالله بدي.

     شنیدم  که  چون قــوی زیبا  بمیـــــــرد

                                                              فریبنــــده زاد و فریبــــا بمیـرد

     شب مرگ تنهــــــا نشیند  به موجــــی

                                                              رود گوشه ای دور وتنهـا بمیرد

     در آن گوشه چندان غزل خواند  آنشب              

                                                              که خـود درمیان غزلهـــا بمیرد

     گروهی بر آننــد کاین مـــرغ  شیـــــدا

                                                              کجا عاشقی کـــــرد آنجا بمیـرد

     شب مرگ از بیــــــم آنجا  شتابــــــــد

                                                              که از مرگ غافل شود تا بمیـرد

     من این نکتــــــه گیرم که باور نکردم

                                                             ندیدم که قویی به صحـــرا بمیرد

     چو روزی زآغوش دریـــا برآمــــــــد

                                                             شبی هـم درآغوش دریا بمیـــرد

     تو دریای مــن بودی آغوش واکــــــن

                                                             که میخواهـد این قوی تنها بمیرد

     (دکتر حمیدی شیرازی)

   لحظه دیدار نزدیک است.

   باز من ديوانه ام ، مستم .

   باز مي لرزد ، دلم ، دستم . 

   باز گويي در جهان ديگري هستم . 

   هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را ، تيغ  ! 

   هاي ! نپريشي صفاي زلفم را ، دست !

   آبرويم را نريزي ، دل !

 -   اي نخورده مست -

    لحظه ديدار نزديك است .

                     لحظه ديدار نزديك است .

                                        لحظه ديدار نزديك است .

       (مهدی اخوان ثالث)  

  اشكــم ولي به پاي عزيزان چكيـــده ام
                                                            خارم ولي به سايـــــه گل آرميــده ام

  با ياد رنگ وبوي تو اي نوبهـار عشق
                                                           همچون بنفشه سر به گريبان كشيده ام

  چون خاك در هـــواي تو ازپا فتـاده ام
                                                           چون اشك در قفاي تو با سـر دويده ام

  من جلوه شباب نديدم به عمـــر خويش
                                                           از ديگران حديث جواني شنيــــــده ام

  از جام عاشقيت مي نابي نخــــورده ام
                                                           وز شاخ آرزو گـل عيشي نچيـــــده ام

  مـــوي سپيــــــد را فلكم رايگان نــــداد
                                                           اين رشته را به نقــد جواني خريده ام

  اي ســــرو پاي بستـــه به آزادگي منـاز
                                                          آزاده من كه از همـــــه عالم بريــده ام

  گر ميگريزمد از نظر مردمـان رهـــي
                                                          عيبــم مكن كه آهــــوي مردم نديده ام

  (رهي معيري)

بيا تا مونس هم ، يار هم ، غمخوار هــــم باشيم

                                     انيـــس جان غــــــم  فرسوده بيمـــــــار هم باشيم

شب آيد شمـــع هم گرديم و بهـر يكديگر سوزيم

                                     شـود چون روز دست و پاى هم در كار هم باشيم

دواى هم ، شفـــاى هم ، براى هم ، فـــــداى هم

                                     دل هم ، جان هم ، جانان هم ، دلـــــدار هم باشيم

به هم يك تن شويم و يكـدل و يكرنگ و يك پيشه

                                     ســــرى در كار هم آريم و دوش بار هـــم باشيم

جــــدايى را نباشــــد زهـره اى تا در ميــــان آيد

                                     به هم آريم سر، برگردهم ، پر كار هم باشيـــــم

حيات يكدگــــر باشيم و بهـــــر يكدگر ميــــــريم

                                     گهـــى خندان زهـــم گه خسته و افكار هم باشيم

به وقت هوشــــــيارى عقل كل گرديم و به هــــم

                                     چو وقت مستى آيد ساغــــــر سـرشار هم باشيم

شويم از نغمـــه سازى عندليبى غم ســـــراى هم

                                     به رنگ و بوى يكديگر شــــده گلزار هم باشيم

بــــــه جمعيت پنـــــــاه آريم از باد پريشــــــانى

                                     اگر غفلت كنـــد آهنگ ، ما هشيـــار هم باشيم

براى ديــــده بانى خواب را بر يكــــــدگر بنديم

                                     ز بهــــر پاسبانى ديـــده بيـــــدار هم باشــــــيم

جمال يكدگـــــر گرديم و عيب يكـــــدگر پوشيم

                                     قبا و جبـــــه و پيراهن و دستــــــار هـم باشيم

غم هم ، شادى هم ، دين هم ، دنياى هم گرديم

                                     بلاى يكــــــدگر را چــاره و ناچار هم باشيــم

بلا گـردان هـــم گرديده گِــــــرد يكدگر گرديم

                                     شـــــده قربان هم از جان و نيت دار هم باشيم

يكى گرديم در گفتار و در كردار و در رفتــار

                                     زبان و دست و پا يك كرده خدمتكار هم باشيم

نمى بينم بجز تو همدمى اى ، فيض ، در عالم

                                     بيا  دمســــاز هم گنجينــه اســـــرار هم باشيم

(ملا محسن فیض کاشانی)

مناجات خواجه عبدالله انصاری (۲)

به مناسبت فرارسیدن بهار ۱۳۸۶

بهار را باور كن

  باز كن پنجرهها را كه نسيم

                                               روز ميلاد اقاقي ها را

 
                                                                                   جشن ميگيرد

  و بهار

                       روي هر شاخه كنار هر برگ

                                                                            شمع روشن كرده است

  همه چلچله ها برگشتند

                    و طراوت را فرياد زدند

                                  كوچه يكپارچه آواز شده است

                                                               و درخت گيلاس

                                                                       هديه جشن اقاقي ها را

 
                                                                                    گل به دامن كرده ست 

                                  باز كن پنجره ها را اي دوست

  هيچ يادت هست

                    كه زمين را عطشي وحشي سوخت

                                                             برگ ها پژمردند

                                                                           تشنگي با جگر خاك چه كرد

 
  هيچ يادت هست

                توي تاريكي شب هاي بلند

                                        سيلي سرما با تاك چه كرد

                                                              با سرو سينه گلهاي سپيد

                                                                          نيمه شب باد غضبناك چه كرد

 
                                             هيچ يادت هست

  حاليا معجزه باران را باور كن

                                      و سخاوت را در چشم چمنزار ببين

                                                                              و محبت را در روح نسيم

  كه در اين كوچه تنگ

                                  با همين دست تهي

                                                           روز ميلاد اقاقي ها را

                                                                                          جشن ميگيرد

  خاك جان يافته است

                                        تو چرا سنگ شدي

                                                                              تو چرا اينهمه دلتاگ شدي

  باز كن پنجره ها را

                                       و بهاران را

                                                                 باور كن .........

  ( فريدون مشيري )

   همچــو فرهـــاد بود كوه كـني پيشــــه ما
                                                           كـــوه ما سيــنـهء ما ناخـن ما تيشـــــه ما
   شور شـيرين زبس آراست ره جلوه‌گـري
                                                           همـــه فرهــاد تراود زرگ و ريشـــهء ما
   بهر يك جرعهء مي منت ســـاقي نكشيـم 
                                                           اشك مـا باده مـا،  ديدهء ما شيـشــــــه مــا
   عشق شيريست قوی‌پنجه ومي گويد فاش 
                                                           هر كه از جان  گذرد بگذرد از بيـشهء ما

    ( ادیب نیشابوری )

حسین ( ع )

به مناسبت فرارسیدن ایام محرم

  شیعـــیان دیگـــــــر هــوای نینـــــــوا دارد حسین
                                                      روی دل بــــــا کاروان کربــــــــلا دارد حسین

  از حریم کعبه ی جـــدش به اشکی شست دســـت
                                                     مروه پشت ســَـــر نهاد اما صفــــــا دارد حسین

  میبرد در کربـــلا هفتـــــاد و دو رنج عظیــــــــم
                                                    بیش از اینها حرمت کـــــــوی منـــا دارد حسین

  پیــش رو راه دیــــــار نیستـــــی کافیــــش نیست
                                                    اشـــــــک و آه عالمی هم در قفــــــا دارد حسین

  بس که محملهـــا رود منزل به منزل با شتـــــاب
                                                    کس نمی ‌داند عــــروسی یا عــــــزا دارد حسین

  رخت و دیباج حرم چون گل به تاراجش برنــــد
                                                    تا بجائی که کفـــــن از بوریـــــــــــا دارد حسین

  بردن اهل حـــــــرم دستور بود و سـِــــــر غیـب
                                                    ورنــــــه این بی‌ حرمتی ها کی روا دارد حسین

  سروران ،‌ پروانگان شمـــــع رخســـــارش ولـی
                                                    چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسین

  ســــــر به تاج زین نهـــــاده راه‌ پیمای عـــــراق
                                                    می ‌نماید خود که عهــــــــدی با خدا دارد حسین

  او وفای عهد را با سَــــــر کنـــــد ســــــودا ولی
                                                    خون به دل از کوفیـــــــان بی ‌وفـــا دارد حسین

  دشمنانـــش بـــــی‌ امان و دوستانــش بی ‌وفـــــــا
                                                    با کدامین ســــَر کند مشکـــــل دو تا دارد حسین

  سیـــــرت آل علی با ســــرنوشت کربـــــــلاست
                                                   هر زمان از ما یکی صورت نمــــــا دارد حسین

  آب خـــــود با دشمنان تشنــــــه قسمت می‌ کنـــد
                                                   عزت و آزادگـــــی بین تا کجـــــــــا دارد حسین

  دشمنش هم آب می ‌بنــــدد به روی اهـــــــل بیت
                                                   داروی بین با چه قومــــــی بی ‌حیــا دارد حسین

  بعد ازاینش صحنه‌ ها و پرده‌ ها اشکست و خون
                                                   دل تماشا کن چـــــــــه رنگین سینما دارد حسین

  سازعشق است و به دل هر زخم پیکان زخمه ‌ای
                                                    گوش کن عالم پر از شور و نــــــوا دارد حسین

  دست آخر کز همه بیگانه شـــــد دیـــدم هنــــــوز
                                                   بـا دم خنجــــــر نگاهــــی آشنــــــــا دارد حسین

  شعر گوید گوش کردم تا چه حد خواهد از خـــدا
                                                    جــــای نفرین هم بلب دیــــــدم دعـا دارد حسین

  اشک خونین گو بیــــا بنشین به چشــــــم شهریار
                                                    کاندرین گوشــــــه عزایی بی ‌ریـــا دارد حسین

  ( استاد شهریار)

علی ( ع )

به مناسبت فرارسیدن عید غدیر خم

   تا صورت و پیونـــــد جهـــان بود علی بود

                                                          تا نقش زمیـــن بود و زمان بود علی بود

   شاهی که ولی بود و وصی بود علــــی بود

                                                          سلطان سخـــا و کرم و  جـــود  علی بود

   مسجـــــــود ملایک که شد آدم زعلی شـــد

                                                          آدم چـو یکی قبلــــه و معبـــــود علی بود

   آن معنی قرآن که خــــــدا در همــــه قرآن

                                                          کردش صفت عصمت و بستــود علی بود

   جبــــــریل که آمــــــد ز بر خالق یکتــــــا

                                                          در پیش محمـــد شد و مقصـــود علی بود

   آن قلعه گشـــــــــا که در قلعـــه ی خیــــبر

                                                          برکند به یک حملـــه و بگشـــود علی بود

   عیسی به وجود امد و فی الحال سخن گفت

                                                         آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

   چنــــــــدان که در آفاق نظــر کردم و دیدم

                                                          از روی یقین در همه موجـــــود علی بود

   این کفـــــر نباشد سخــــن کفر نه این است

                                                          تــا هست علــــی باشد و تا بــود علی بود

   سِـــر دو جهان جمله ز پیــــــدا و ز پنهان

                                                          شمــــــس الحق تبریز که بنمـــودعلی بود

   ( حضرت مولانا )

   خانه ام آتش گرفتست

  آتشي جانسوز

  هر طرف مي سوزد اين آتش

  پرده ها و فرش ها را

  تارشان با پود

  من به هر سو مي دوم گريان

  در لهيب آتش پر دود

  وز ميان خنده هايم تلخ

  و خروش گريه ام ناشاد

  از درون خسته سوزان

  مي کنم فرياد ، اي فرياد

  خانه ام آتش گرفتست

  آتشي بي رحم

  همچنان مي سوزد اين آتش

  نقش هايي را که من

  بستم به خون دل

  بر سر و چشم درو ديوار

  در شب رسواي بي ساحل

  واي بر من

  واي بر من

  سوزد و سوزد غنچه هايي را که پروردم

  بدشواري در دهان گود گلدان ها

  روز هاي سخت بيماري

  از فراز بامهاشان شاد

  دشمنانم موزيانه خنده هاي فتحشان بر لب

  بر من آتش بجان ناظر

  در پناه اين مشبک شب

  من بهر سو مي دوم گريان

  از اين بيداد مي کنم فرياد ، اي فرياد

  واي بر من همچنان مي سوزد اين آتش

  آنچه دارم يادگار و دفتر و ديوان

  وانچه دارد منظر و ايوان

  من بدستان پر از تاول

  اين طرف را مي کنم خاموش

  وز لهيب آن روم از هوش

  زان دگر سو شعله برخيزد ، بگردش دود

  تا سحرگاهان که ميداند

  که بود من شود نابود

  خفته اند اين مهربان همسايگانم شاد در بستر

  صبح از من مانده بر جا : « مشت خاکستر »

  واي آيا هيچ سر بر مي کنند از خواب

  مهربان همسايگانم ازپي امداد

  سوزدم اين آتش بيداد گر بنياد

  مي کنم فرياد ، اي فريــــــــــــــاد ، فريــــــــــــــــــــاد

  (اخوان ثالث)

      همـــــي گويــــم و گفتـه‌ام بارهــــــا

                                                                بود كيش من ، مهــــر دلدارها

      پرستش به مستي است در كيش مهر 

                                                                برونند زين جرگه هشيـــــارها

      به شادي و آســايش و خواب و خور

                                                                ندارنـد كــــــاري ، دل افكارها

      به جز اشك چشم و به جـــز داغ دل

                                                ‌                نبــــــاشد به دست گرفتـــــارها

      كشيـــــــدند در كـــــوي دلدادگــــان

                                               ‌                 ميـــــان دل و كـــام ، ديوارهـا

      چه فرهادها ، مــــرده در كوه‌هـــــا

                                                                چه حلاج‌هـــــا ، رفته بر دارها

      چه دارد جهـــان، جز دل و مهر يار

                                                                مگــــــر توده‌هايــــي ز پندارها

      ولي رادمــــــردان و وارستگــــــان

                                                ‌                نبازنـــــــد هرگــــز به مردارها

      همين مهـــــرورزان كه آزاده‌انــــــد

                                                                بريزنــــد از دام جــــان ، تارها

      به خون خود آغشتـــــه و رفته‌انــــد

                                                               چه گل‌هايي رنگين به جوبارهــا

      بهـــاران كه شاباش ريزد سپهـــــــر

                                                               به دامان گلشــن ، ز رگبــــارها

      كشد رخت، سبزه به هامون و دشت

                                               ‌                زنــــــد بارگـــــه گل به گلزارها

      نگـــارش دهـــــــد گلبـن جويبــــــار

                                                              در آيينــــه آب ، رخســـــــــارها

      رود شـــــــاخ گل در بر نيلوفـــــــر

                                                              برقصـــــد به صد ناز، گلنـــارها

      درد پرده غنچـــــــه را باد بــــــــام

                                             ‌                هـــــــزار آورد نغز گفتــارهــــــا

      به آواي ناي و بــــه آهنگ چنــــگ

                                             ‌                خروشـــد ز سرو و سمن ، تارها

      بــه ياد خــــــــم ابروي گلـــــــرخان

                                             ‌                بكـــــش جام ، در بزم ميخوارها

      گـــــره را ز راز جهان، باز كــــــن

                                                    ‌          كه آسان كنـــد باده ، دشــــوارها

      جز افســون و افسانـــه نبْــوَد جهـان

                                                      ‌‌       كه بستنـــــــد چشم خشــــــايارها

      به انـــــدوه آينــــــده خــــود را مباز

                                             ‌                كه آينده، خوابي است چون پارها

      فريب جهـان را مخـــــور زينهـــــار

                                              ‌                كه در پاي اين گــل ، بود خارها

      پيــــــاپي بكش جـــام و سرگرم باش

                                              ‌‌                بـِـهـِـل ، گــــر بگيرند بيكــــارها

      (علامه طباطبايي)

 شـاد آمـدی شـاد آمـدی ، ناگــه ز در باز آمـــدی

                                              بنشین وخوش بنشین وخوش ، چون محرم راز آمدی

 خوش بینمت خوش بینمت ، ماه پری وش بینمت

                                              حوری مگــر حوری مگــر ، با شیـــوه ناز آمــــــدی

 زاری کنـان زاری کنـان ، پیش رخ تو بیــــدلان

                                             چون بلبــل و گل ناگهـــان ، با برگ و با ســـاز آمدی

 ســرو روان ســرو روان ، بر جویبار عاشقــان

                                              ای دولت و بخت جوان ، بس خوب و دمســـاز آمدی

 باما خوش آ باما خوش آ ، پیش من آ پیش مـن آ 

                                              هـــم شوخ و شنگ و دلربـا ، خانـــه برانداز آمــــدی

 صبری بکن صبری بکن ، یا جامــه صبری بده

                                              چون یوسف مصــــری دگر ، با قـــدر و اعزاز آمدی

 آوازهـــا آوازهـــا ، از تو بـه عالـــم شــد روان

                                              ای شمــس تبریزی زمـــــن ، هــم تو به آواز آمـــدی

 (حضرت مولانا)

                                    قرن ما

 از همان روزي كه دست  حضرت قابيل 

 گشت آلوده به خون حضرت هابيل 

 از همان روزي كه فرزندان آدم 

 زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد 

 آدميت مرد! 

 گرچه آدم زنده بود 

 از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند 

 از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند 

 آدميت مرد بود  !

 بعد ، دنيا ، هي پر از آدم شد و اين اسباب 

 گشت و گشت 

 قرنها از مرگ آدم هم گذشت 

 اي دریغ !

 آدميت برگشت    

                                                   

 قرن ما

 روزگار مرگ انسانيت است

 سينه دنيا ز خوبي ها تهي است

 صحبت از آزادگي ، پاكي ، مروت ، ابلهي است

 صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست

 قرن «موسي چمبه» هاست !

 روزگار مرگ انسانيت است

 من كه از پژمردن يك شاخه گل

 از نگاه ساكت يك كودك بيمار

 از افغان يك قناري در قفس

 از غم يك مرد در زنجير       حتي قاتلي بر دار

 اشك در چشمان و بغضم در گلوست

 وندرين ايام ، زهرم در پياله اشک و خونم در سبوست

 مرگ او را از كجا باور كنم  ؟

 صحبت از پژماردن يك برگ نيست

 واي ! جنگل را بيابان ميكنند

 دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنان ميكنند

 هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا

 آنچه اين مردمان با جان انسان مي كنند !؟

 صحبت از پژمردن يك برگ نيست

 فرض كن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست

 فرض كن يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

 فرض كن جنگل بيابان بود از روز نخست

 در كويري سوت و كور

 در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور

 صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق

 گفتگو از مرگ انسانيت است !

 ( فریدون مشیری )

 مـــرا می ‌بينــی و هـــــر دم زيادت می ‌کنــی دردم

                                                تو را می ‌بينــم و ميلـــــم زيادت می ‌شـــــود هر دم

 به سامانــم نمـی ‌پرســی نمی ‌دانـــم چه ســــر داری

                                                 به درمـــــــانم نمی‌ کوشـــی نمی ‌دانی مگــــر دردم

 نه راه است اين که بگذاری مرا بر خاک و بگريزی

                                                 گـــــذاری آر و بازم پرس تا خـــاک رهت گـــــردم

 ندارم دستت از دامن بجــــــز در خاک و آن دم هـم

                                                  کــه بر خاکــــم روان گردی به گرد دامنت گــــردم

 فرورفت از غـــم عشقت دمــم دم می ‌دهی تا کـــی

                                                 دمـــــــار از مـــــن برآوردی نمی ‌گـــويی برآوردم

 شبـی دل را بــه تاريکی ز زلفت بــاز می‌ جستـــــم

                                                  رخت می‌ديــــــدم و جــامی هلالی باز می‌خـــوردم

 کشيـــدم در برت ناگــــاه و شـــــد در تاب گيسويت

                                                 نهــــادم بر لبت لب را و جــــــان و دل فــــدا کردم

 تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان می ‌ده 

                                                  چو گرمی از تو می‌بينم چه باک از خصم دم سردم

(حافظ)