دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم
دارم سخنــی با تـــو و گفتن نتوانــــــــم
ویــن درد نهان ســـــوز نهفتن نتوانم
تو گرم سخــــــن گفتن و از جام نگاهت
من مست چنــــانم که شنفتن نتوانــــم
شادم به خیـــــال تو چو مهتــاب شبانگاه
گـر دامن وصـل تو گـرفـتـن نـتـوانـم
با پرتو ماه آیم و چون سایــــــــــه دیوار
گامی ز سر کــــوی تو رفتـــن نتوانم
دور از تو من سوختـه در دامن شب ها
چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم
فریاد ز بی مهریت ای گل که درین باغ
چـون غـنـچه پاییــز شکـفـتـن نتـوانم
ای چشم ِ سخن گوی، تو بشنو ز نگاهم
دارم سـخنـی با تـو و گـفـتـن نــتـوانـم
(شفيعي كدكني)