غم خوردن عشقت
غم خوردن عشقت
بجز غم خوردن عشقت غمـــی دیگر نمیدانــــم
که شادی در همه عالم ازین خوشتر نمیدانــم
گر از عشقت برون آیــــم به ما و من فرو نایـــم
ولیکن مــا و من گفتن به عشقت در نمیدانــم
ز بس کانــــدر ره عشق تـو از پای آمدم تا ســـر
چنان بی پا و سرگشتم که پای از سر نمیدانم
به هــــر راهی که دانستم فرو رفتــــم به بوی تو
کنون عاجــــز فرو ماندم رهــی دیگر نمیدانم
به هشیاری می از ساغــر جـدا کردن توانستــــم
کنون از غایت مستی می از ساغـــــر نمیدانم
به مسجــــــد بتگر از بت باز میدانستم و اکنون
درین خمخانــــه رندان بت از بتگـــر نمیدانـم
چو شد محـــرم ز یک دریا همه نامی که دانستم
درین دریای بی نامـــی دو نامآور نمیدانــــــم
یکی را چون نمیدانم سه چون دانم که از مستی
یکی راه و یکی رهرو یکی رهبـــر نمیدانـــم
کسی کانـدر نمکسار اوفتد گم گردد انــــــدر وی
من این دریای پر شور از نمک کمتر نمیدانم
دل عــــطار انگشتی سیــــه رو بود و این ساعت
ز برق عشق آن دلبــــر بجز اخگــــر نمیدانم
(عطار)
